Kinderloosheid

[boris2007]

Hoi Fladder
Dit is een hoe zal ik het zeggen een teer onderwerp, maar ik voel toch dat ik er wat meer over moet zeggen, vooral ook omdat ik er wat ervaring mee heb.
Kinderwens, niks mis mee, fantastisch, maar als je jarenlang afgewezen wordt door middel van liegen, bedriegen, onverschillig gedrag, je goede bedoelingen worden bewust en onbewust voorgesteld als verkeerd, je wordt door je eigen kind (adoptie is voor mij als eigen) belasterd op een uitermate sluwe manier, wat je dus niet achter een kind zoekt, alleen om op zeer korte termijn zijn/haar zin te krijgen, zeer manipulatief t.o. anderen die daar intrappen, want zielige verhalen doen het goed en nogmaals niemand verwacht dat van een onschuldig ogend kind, waar rook is, is vuur nietwaar!!
Er bestaan dus kinderen die haten (door verwaarlozing, alcoholmisbruik, sexueel misbruik, emotionele verwaarlozing, ziekenhuis opname etc.) en volwassenen niet vertrouwen en er alles aan doen om ze een hak te zetten en te gebruiken, en hulpverleners zijn hier niet in getraind, laten zich een rad voor ogen draaien, met als gevolg een drama voor het gezin en een dubieuze uitslag voor de maatschappij (een anti-sociale persoonlijkheid)
Stel je voor je hebt een goede vriendin en je komt er stukje bij beetje achter, dat ze van je steelt, maar ze blijft dat ontkennen, vervolgens merk je dat wederzijdse kennissen je raar aankijken, dingen zeggen die je niet snapt, je gaan mijden, op een gegeven moment kom je erachter dat zij, je beste vriendin je belasterd, dingen zegt die zij doet, maar waar jij de schuld van krijgt op een uiterst geraffineerde manier (projectie), je kan niet geloven, je begint haast aan jezelf te twijfellen, als je haar er mee confronteerd wordt ze boos, gaat schelden, en is onverschillig hoe jij je daaronder voelt, je merkt dat het haar niets kan schelen, ze gaat zo door, het maakt niet uit wat je doet, ze veranderd niet, je stelt voor om samen met iemand te gaan praten om het op te lossen (je hebt zelf niet verkeerd gedaan, maar omwille van de vriendschap, eigenlijk ben je verbijsterd) maar het helpt allemaal niets, en je merkt dat je gezondheid en je psychisch welbehagen danig aangetast zijn, je hebt een trauma, maar je gaat toch door, je wilt er alles aan gedaan hebben op de vriendschap te behouden, maar je merkt dat het haar helemaal niets kan schelen, je bent inwisselbaar voor de volgende.
Leuk scenario he, vergis je niet, liefde alleen is niet genoeg, deze kinderen hebben een vreselijke gevoelstoornis en zullen er alles aan doen om maar niet bij dat gevoel te komen,ze hebben geen inzicht in zichzelf, oorzaak en gevolg snappen ze niet, alleen met gebed en heel veel juiste begeleiding voor jarenlang heb je kans dat er een stukje genezing komt, maar in iedere levensfase (peuterpuberteid, schoolkind, puberteit, volwassenheid) kan het weer de kop opsteken.
Ook veel pleegkinderen kunnen hier last van hebben.
Dus als jouw kinderwens bestaat uit, jezelf wegcijferen, jarenlang therapie, mits je de goede vindt, lastige gesprekken met hulpverleners die vaak het probleem niet herkennen/erkennen, list, bedrog, diefstal, liegen, ongehoorzaamheid, vrienden verliezen.ruzie onder elkaar voor de juiste aanpak (manipulatie door het kind), ondankbaarheid, geen wederkerigheid, weglopen, in aanraking komen met politie en justitie, rechtbank beter kennen dan je eigen buurthuis, meer op school zitten dan je lief is(weggestuurd worden van scholen), totale afsluiting ervaren door je kind, dan weet je ieder geval wat je kan overkomen, niemand kan je een garantie geven dat het je niet zal overkomen, want vaak is de voorgeschiedenis niet bekend of rooskleurig voorgesteld, zodat het kind maar een goede toekomst heeft,maar verwaarlozing, ondervoeding en alcoholmisbruik tasten de hersenen van een kind aan met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.
Jij schreef over die papierwinkel, wij zijn daar ook doorheen gegaan, maar bij alles wat wij daarna beleefd hebben, was dat een eitje, want als jullie, een kindje krijgen met zo'n probleem (wat zich op allerlei manieren kan manifesteren) dan krijg je te maken met huisartsen, specialisten, hulpverlening, schoolbegeleidingsdienst, psychologen, eventueel jeugdzorg tot aan politie, justitie en rechtbank toe
Cursussen volgen, aansluiten bij verenigingen, lectuur lezen en maar puzzellen wat nu bij jouw kind van toepassing is, want vaak komen meerdere stoornissen bij elkaar, en continue in gesprek met hulpverleners, of moet ik zeggen in de clinch, wat ze hebben me toch fouten gemaakt!! er is nog steeds niet genoeg kennis op dit punt, en de centen spelen hier ook een rol bij, het probleem wordt gewoon doorgesluisd naar de volgende partij, en ach op een gegeven moment is het 18, dus meerderjarig.
En wij zijn niet (helaas) niet de enige.
Als je je goed wil voorbereiden zijn dit goede boeken van Rene Hoksbergen:Adoptie: een levenslang dilemma (2000). Hoksbergen, R.A.C. en Walenkamp, H. David Brodzinsky:Geadopteerd. Een levenlang op zoek naar jezelf , Nancy Verrier:Primal Wound and Coming Home to Self.
Ook op de site van De Knoop, Bodemloos, Loga en Lava is goede informatie, evenals het Amerikaanse forum:/www.traumaheadquarters.com
Heel veel succes

[boris2007]

Ik kreeg net een e-mail binnen van ons blad CV Koers waarin een artikel over jeugdzorg.

WAAROM GOEDE JEUGDZORG ZO COMPLEX IS
Hoeders van onze jeugd

kaders:
• Wie waken over de jeugd?
• Knak in een kind
• Kind blijft altijd loyaal
De jeugdzorg beleeft roerige jaren. Sterfgevallen door mishandeling in gezinnen leggen een grote druk op hulpverleners om sneller in te grijpen. Onlangs uitte de Nationale Ombudsman zware kritiek op het gebrek aan samenwerking in de sector. Waarom gaat het telkens mis, en: hoe slecht gaat het nu met onze jongeren?

Door Tjirk van der Ziel

Hoeders van onze jeugd,,Opvoeding is hot.’’ De toon in het gemeentehuis van Ede is meteen gezet. Hier lanceert de plaatselijke politiek een heuse masterclass Centra voor Jeugd en Gezin. In 2011 moet elke Nederlandse gemeente zo’n centrum hebben, om de zorg dichter bij de burger te brengen. Een loket waar ouders terechtkunnen voor hulp. Hoe kun je een gezellig, bibliotheekachtig inloopcentrum creëren en tegelijkertijd gluren naar risicovolle gezinnen waar kinderen niet lekker in hun vel zitten? En hoe krijg je de pubers in beeld? Die krijg je met geen stok binnen, die zitten liever op internet.
Toch blijft één aanspreekpunt het doel. Een rondgang in het werkveld leert dat niet iedereen zit te wachten op ,,weer een nieuwe zorglaag erbij’’. Maar de hand gaat ook in eigen boezem. ,,We moeten over onze eigen schaduw heen springen. Je zit er niet voor jezelf, maar voor de burger. Wat maakt het hem uit wie hulp biedt. Als het maar gebeurt.’’ Over één ding is men het eens: in bepaalde gezinnen nemen de problemen toe. Verwaarlozing, financiële lasten, psychiatrische moeiten, geweld; vaak gaat het om een opeenstapeling van narigheid waarvan kinderen het eerst de dupe zijn. Maar vraag om cijfers en feiten, en de meningen lopen weer uiteen.

Complexe wereld
De Nederlandse jeugdzorg zit knap ingewikkeld in elkaar. Relatief eenvoudig is nog de gedwongen zorg, als een gezin door de rechter de hulpverlening krijgt opgelegd. Maar ouders die zelf hulp zoeken, kunnen het spoor snel bijster raken. Het is een complexe wereld van pedagogen, psychologen, psychiaters, groepsleiders, welzijnswerkers, casemanagers, counselors, maatschappelijk werkers en interventieverpleegkundigen, elk met hun eigen bureau, eigen financiering, eigen aanpak, eigen formulieren en vaak eigen jargon.
Die complexiteit wordt inmiddels erkend. In 2005 poogde de Wet op de jeugdzorg meer ordening te scheppen, door organisaties die de hulpvraag onderzoeken, los te knippen van degenen die de hulp uitvoeren. De provinciale Bureaus Jeugdzorg zijn voortaan ‘schakelcentra’, gericht op de veiligheid van kinderen. Medewerkers beoordelen de aanvragen, en sluizen deze naar anderen door als ze er met een paar gesprekken zelf niet uitkomen.
Die filterfunctie werkt op zijn zachtst gezegd onvoldoende. Driekwart van de kinderen met psychische problemen komt via de huisarts bij jeugdpsychologen van de geestelijke gezondheidszorg terecht, terwijl die instroom eigenlijk via Jeugdzorg zou moeten lopen. Iets dergelijks gebeurt ook in het onderwijs, waar zorgadviesteams over de schouders van leerkrachten meekijken. En dan zijn er nog de jeugdgezondheidsdiensten onder de paraplu van de GGD, en de jeugdreclassering rond politie en justitie. Dwarsverbanden zijn er nauwelijks.
Omdat het totaaloverzicht ontbreekt, vallen opvoedproblemen moeilijk in cijfers uit te drukken. Volgens onderzoekers van de Vrije Universiteit ligt het aantal gevallen op 107.000 per jaar, maar de Universiteit van Leiden komt uit op 160.000. Het verschil is te wijten aan de definitie: wanneer is er sprake van verwaarlozing of mishandeling? De één legt de lat hoger dan de ander.

Bom onder samenleving
Twee jaar geleden deed TNO een poging helderheid te scheppen. Daarin kwamen enkele onthutsende cijfers naar boven. Het aantal kinderen op het speciaal onderwijs was sinds 2000 met 36 procent gestegen, het beroep op de geestelijke gezondheidszorg bij kinderen met 64 procent, het aantal kinderen met ambulante begeleiding met 240 procent. De MOgroep, spreekbuis van alle Bureaus Jeugdzorg, rept van een explosieve situatie. Afgelopen najaar luidde voorzitter Hans Kamps de noodklok. ,,Ik heb toen een paar signalen afgegeven. Elk jaar staan tienduizend jongeren op de stoep van de geestelijke gezondheidszorg, vijftigduizend jongeren verlaten het onderwijs zonder diploma, op straat zwerven zevenduizend tieners.’’ Je zou kunnen spreken van een bom onder de samenleving.
Vorige maand kwam het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) met een eigen studie. In De jeugd een zorg circuleert het cijfer van 500.000 kinderen en pubers tot zeventien jaar die met problemen kampen. Dat is één op de tien in die leeftijdscategorie. Huub Pijnenburg, lector werkzame elementen van de jeugdzorg aan de Hogeschool Arnhem-Nijmegen, wijt dit aan de complexere samenleving die steeds hogere eisen aan burgers stelt. Jongeren met zwakker sociaal gedrag – autisme, ADHD – vallen buiten de boot. Voor afwijkend gedrag is geen plaats meer. ,,Maar in het algemeen geloof ik niet dat het met de jeugd bergafwaarts gaat. Nederland wordt niet zieker. Als je alles bij elkaar harkt, schommelt het aantal al jaren tussen vijf en tien procent. Bedenk dat onze jeugd tot de gelukkigste ter wereld behoort.’’

Groei van de jeugdzorg
De onduidelijkheid over cijfers leiden tot uiteenlopende schattingen over de groei van de jeugdzorg. Hans Kamps, tevens lid van de Sociaal-Economische Raad (SER), gelooft dat de groep jongeren die niet meer kan meekomen, in de komende vijftien jaar zal toenemen tot een half miljoen. Maar in 2007 verwachtte de SER nog ‘slechts’ een stijging tot 300.000 in het jaar 2040. Verschillen in voorspellingen hangen samen met ruimere definities, naast betere diagnoses. De SCP-onderzoekers signaleren echter ook een groot gebrek aan kennis: er bestaan geen landelijke databanken. ,,De mate waarin de invoering van de Wet op de jeugdzorg invloed heeft op de vraag naar en het gebruik van jeugdzorg, is nog onvoldoende bekend.’’
Op een congres van het Nederlands Jeugdinstituut in Nieuwegein, half maart, pleitte Simone Buitendijk, bijzonder hoogleraar integrale preventieve gezondheidszorg voor kinderen, voor het inzetten van de jeugdgezondheidszorg als het gaat om preventie. ,,We praten vooral over ontsporing en hoe we hulp moeten bieden. Aan de andere kant krijgen we in Nederland bijna alle gezinnen sowieso onder ogen als ouders met hun kind naar het consultatiebureau en de schoolarts gaan. Ook de allochtone gezinnen komen daar. Dat stopt pas als die kinderen twaalf, dertien jaar zijn. Laten we gebruik maken van de contacten die de jeugdgezondheidszorg heeft. Wacht niet tot er grote problemen zijn, want dan ben je in feite te laat.’’
Volgens Buitendijk komt preventie via de jeugdgezondheidszorg bij minister Rouvoet van Jeugd en Gezin nauwelijks uit de verf. ,,Hij doet zijn werk met veel compassie, maar brengt die werelden niet bij elkaar. Ik hoor te weinig over preventie. Het gaat niet alleen om die groep van honderdduizend kinderen die in de problemen zitten. Er is een nog veel grotere groep die last heeft van overgewicht, vermoeidheid, alcoholgebruik, depressies en andere psychische problemen. Dat geldt voor een kwart van de jongeren in de leeftijd van twaalf tot achttien jaar. De kans is meer dan gemiddeld dat het in die gezinnen fout loopt als de ouders het niet aankunnen. Dat moet je zien te voorkomen. Het zou een gemiste kans zijn als Centra voor Jeugd en Gezin zonder jeugdgezondheidszorg van start gaan. Het blijft dan dweilen met de kraan open.’’

Professionalisering
Het gebrek aan samenwerking is de laatste jaren uitputtend bestudeerd, met telkens dezelfde conclusie: het ontbreekt aan vertrouwen in elkaars kennis en kunde, waardoor instanties elkaar negeren of elkaars werk nog eens overdoen. Gevolg: de trage afhandeling van hulpaanvragen zorgt voor lange wachtlijsten. Inmiddels probeert de sector uit alle macht de kwaliteit te verbeteren. Bureau Jeugdzorg Gelderland bijvoorbeeld trok in 2007 een half miljoen euro uit voor bijscholing van de medewerkers. Andere bureaus deden hetzelfde. Bovendien werden tegen hoge kosten uitzendkrachten, externe adviseurs en interim-managers ingeschakeld – gemiddeld 1,2 miljoen euro per bureau – wat hen op forse kritiek in de media kwam te staan. Ter verdediging voert Jeugdzorg aan dat men wel minder had willen betalen, ,,maar dan krijg je ze niet’’.
Liever legt men de nadruk op succes. Gezinstherapie. Minder adressen per voogd. Een eigen beroepsgroep en eigen tuchtrecht. Twee jaar geleden vormden zo’n beetje alle partijen in de jeugdhulpverlening een denktank, om te werken aan een cultuuromslag. Onder het motto ‘meer passie’ stelde men in een manifest dat ,,de cultuur van het eigen gelijk moet worden doorbroken’’. Eén heeft de regie en eindverantwoordelijkheid, die als het moet met de vuist op tafel slaat. Vorige maand onderzocht het Nederlands Jeugdinstituut de samenwerking tussen Jeugdzorg en maatschappelijk werk, en meldde verheugd dat er inmiddels sprake is van ,,kortere lijnen, elkaar aanvullen en inseinen, en kinderen in beeld houden’’.
De ferme taal lijkt ingegeven door recente gezinsdrama’s. Als een kind na een tijd van afwezigheid weer naar huis mag, dan ligt het voor de hand de situatie in de gaten te houden. Is het veilig? Zijn de ouders in staat de opvoeding weer op te pakken? Die taak ligt bij de Raad voor de Kinderbescherming. In 2004 ging het echter gruwelijk mis met het driejarige meisje Savannah uit Alphen aan de Rijn. Zij was uit huis gehaald, omdat ze daar gevaar liep. Na een halfjaar mocht ze terug naar huis, omdat het gezin volgens de voogd stabieler was geworden. De raad liet na dat te controleren. De peuter overleed na mishandelingen door haar moeder en stiefvader. De raad beloofde beterschap, maar vorig jaar oktober sprak de Inspectie voor de Jeugdzorg nog altijd van falend toezicht. Zo is niet duidelijk met welke criteria de veiligheid wordt getoetst.

Voordeur niet heilig
Jaarlijks sterven vijftig kinderen door mishandeling. Afgrijselijke gebeurtenissen, maar hoe ze te voorkomen? Je plukt niet zomaar kinderen uit een gezin weg. Een rechter spreekt eerst een ‘ondertoezichtstelling’ (ots) uit, en stelt een voogd aan. Pas als het uit de hand loopt, volgt uithuisplaatsing. Bij twee op de drie kinderen komt dat voor; ondanks de steun van de voogd konden de ouders de opvoeding niet meer aan. Kinderen die thuis blijven wonen, zijn na verloop van tijd echter meestal niet veel beter af, blijkt uit onderzoek. Zij zouden eigenlijk ook het huis uit moeten.
Dat gebeurt inderdaad steeds vaker. Het was de zaak-Savannah die voor een kentering zorgde. De voordeur is niet langer heilig. Het belang van het kind gaat boven dat van de ouders of van privacy. Men neemt het zekere voor het onzekere, en is liever te vroeg dan te laat. Vorig jaar zomer stemde het kabinet in met het wetsvoorstel van de ministers Hirsch Ballin en Rouvoet om kordater in te grijpen. Gezinnen met relatief lichte opvoedproblemen komen eveneens onder toezicht. Bovendien wordt ouders sneller het gezag over hun kroost ontnomen, bijvoorbeeld als ze langdurig drugsverslaafd zijn en verbetering niet valt te verwachten.
Uithuisplaatsing roept diepe emoties op. De website van Steunpunt Benadeelden Bureau Jeugdzorg kent een ‘schreeuwbox’ voor frustraties over hardvochtige hulpverleners. Sommigen vluchten uit angst naar België. Ook pleeggezinnen moeten het ontgelden, terwijl juist van deze zorg het meest wordt verwacht. Dankzij uitgekiende campagnes is het aantal pleegouders flink toegenomen. In tien jaar verdubbelde het aantal kinderen in een pleeggezin tot ruim twintigduizend. Ruim een kwart is van allochtone afkomst. Alleen voor kinderen met ernstige emotionele of gedragsproblemen valt moeilijk onderdak te vinden.
Hoewel we telkens weer opschrikken van zware kindermishandeling, blijft er fikse schroom om vermoedens van geweld door te geven. Het advies- en meldpunt kindermishandeling krijgt de meldingen vrijwel alleen van professionals, en niet van buren, familie of vrienden. Een paradox: de samenleving wil altijd onmiddellijk weten wie schuldig is aan gezinsdrama’s, maar lijkt met de eigen verantwoordelijkheid geen raad te weten, bang voor het stempel van bemoeizucht. In de individualistische samenleving worden ouders geacht alles zelf op te knappen. Eenzaamheid en gebrek aan sociale samenhang – de positieve kant van sociale controle – lijken dan ook de grote knelpunten van de hedendaagse maatschappij.

[Sterre]

Ik lees dit topic net, (alles op zn tijd nietwaar)

Helaas ben ik ook "kinderloos", niet vrijwillig, maar heeft niets met
lichamelijk klachten of ziektes te maken.
Voorheen heb ik nooit een relatie gehad waarbij ik dacht, ja met hem zou ik kinderen willen.
Vele single jaren zijn voorbij gegaan.
Ben inmiddels 50, en toen ik op latere leeftijd (47) de liefde van mn leven leerde kennen
was ik te oud voor kinderen. vind het echt erg.
Mn nichtjes en hun kinderen geven mij ook veel liefde al zal het nooit een eigen kind kunnen vervangen.

Ja ik word ook oud zonder moeder en/of oma te mogen zijn.
Ook dit gaat toch weer enigszins samen met het gevoel van eenzaamheid.

[Marjolijn1981]

Ik ben zelf ook al een jaar of 7 bezig om onze kinderwens in vervulling te laten gaan.
Mijn huidige vriend ken ik nu bijna 2 jaar, hij heeft zelf als 3 kindjes, maar hij zou het super vinden om van ons samen ook nog een kindje te mogen krijgen.
Helaas heb ik PCO en heb ik al de nodige ziekenhuis bezoeken achter de rug.
Tot voor kort zei ik dat ik dat niet meer wilde, maar toch de wens blijft, en dus hebben wij besloten om weer de stap naar het ziekenhuis te gaan zetten.
Alleen de vraag is wanneer we daar mee gaan beginnen, mijn vriend woont op dit moment nog in Engeland en dus is het nu nog niet mogelijk om naar het ziekenhuis te gaan, en geestelijk ben ik er ook nog niet klaar voor.
Maar als het goed is komt mijn vriend volgend jaar juni terug en komt hij weer in Nederland wonen, dus wie weet gaan we dan op nieuw de stap wagen en dan hopen we dat we alsnog ooit een kindje in onze armen mogen houden.